ANTLAŞMALAR

    I. DÜNYA SAVAŞI SONRASI

 
   SAVAŞLAR
  Trablusgarp Savaşı
  Balkan Savaşları
  I. Dünya Savaşı
  Çanakkale Cephesi
  Doğu Cephesi
  Galiçya Cephesi
  Romanya Cephesi
  Yemen Hicaz Cephesi
  Sina-Filistin Cephesi
  Irak Cephesi
  Suriye Cephesi
  Makedonya Cephesi

   ANTLAŞMALAR

  TRABLUSGARP SAVAŞI
   SONRASI

  Uşi Antlaşması

   BALKAN SAVAŞLARI
   SONRASI

  Londra Antlaşması
  Bükreş Antlaşması
  Bulgaristan-İstanbul Ant.
  Atina Antlaşması
  Sırbistan ile İstanbul Ant.

   I. DÜNYA SAVAŞI SONRASI
  Mondros Mütarekesi
  Paris Barış Konferansı
  San Remo Konferansı
  Sevr Antlaşması

   DİĞERLERİ
  Versay Antlaşması
  Saint Germain Antlaşması
  Triyanon Antlaşması
  Nöyyi Antlaşması

   O DÖNEM TÜRKİYE
  Jön Türkler
  II. Abdülhamid
  İttihat ve Terakki Cemiyeti
  II. Meşrutiyetin İlanı
  31 Mart Olayı
  Harekat Ordusu
  V.Mehmed Reşat Dönemi
  VI.Mehmed Vahidettin Dnm.

   İŞGALLER
  İstanbul'un İşgali
  İngiliz İşgalleri
  Fransız İşgalleri
  İtalyan İşgalleri
  Yunan İşgalleri
  Ermenilerin Ayaklanmaları

PARİS BARIŞ KONFERANSI (18 Ocak 1919)

1. Dünya Savaşı sonunda barış antlaşmalarını hazırlamak amacıyla, İtilaf Devletleri arasında yapıldı. Konferansın kararlarına hakim olan beş devlet vardı: ABD, İngiltere, Fransa, Japonya ve İtalya. Konferansa esas itibariyle İngiltere ve Fransa hakim oldu. Konferansa katılan ABD Başkanı Wilson'un amacı, Milletler Cemiyeti'nin kurulmasını sağlamaktı. İngiltere ve Fransa ise barışı düşünmekten çok, barış düzeninde kendi çıkarlarını en iyi şekilde gerçekleştirecek yolu arama çabası içindeydiler.

Fransa'nın amacı Almanya'yı bir daha savaş yapamayacak duruma getirmekti. İngiltere'ye gelince, esas amacı, Alman tehlikesini ortadan kaldırmak ve Avrupa'nın dengesini bozucu faktörleri yok etmekti. Toprak ve sömürge taleplerinden vazgeçmek istemeyen Fransa ve İngiltere, savaş öncesi benimsedikleri Wilson'un İlkelerini dikkate almadılar.

 
 

 
Bütün hakları saklıdır © 2000 - FORSNET
 
Yukarı Ana Sayfa